„Gończy Polski, jaki jest każdy widzi”- trawestacja słynnego powiedzenia dotyczącego opisu konia, używana jest często przez właścicieli i miłośników gończego polskiego, w chwili kiedy występuje potrzeba opisu sylwetki tej rasy jak i jej charakteru.
Gończy polski jest psem średniej wielkości, o lekkiej, zwartej, ale i jednocześnie sprężystej budowie ciała, świadczącej o jego dużej ruchliwości, zwinności i odporności na trudy wielogodzinnych polowań w różnych warunkach terenowych i pogodowych.
Charakter gończego cechuje roztropność, inteligencja, brawurowa odwaga, ale w granicach rozsądnego ryzyka, ciętość, nieustępliwość w atakowaniu zwierza, podatność na tresurę, silne poczucie własności terenu.
Dawniej gończe polskie używane były do polowań zarówno na zwierzynę płową jak i czarną a także na zające i lisy, dziś używane są przede wszystkim do polowań na dziki a także jako tropowce do odszukiwania postrzałków.
W roli dzikarza spisują się doskonale. Dzięki wrodzonym cechom charakteru takim jak zwinność, odwaga, ciętość, nieustępliwość, ale i roztropność w atakowaniu zwierza, psy te zaczynają w coraz większym stopniu zdobywać uznanie w szerokim gronie myśliwych, nie tylko w kraju ale i za granicami.
Sposób pracy gończych polskich uzależniony jest między innymi od warunków terenowych, w jakich przyszło im pracować, jak i od wielkości przeciwnika. Są to psy pracujące roztropnie, nigdy nie dążące do bezpośredniego zwarcia z dzikiem. Dzięki swojej zwinności i szybkości potrafią skutecznie osadzić dzika w miejscu, same unikając groźnych ataków. Pojedyncze mniejsze dziki skutecznie odbijane są z watahy i podprowadzane pod lufy podkładacza pracującego z psami w miocie.
Gończe polskie dysponują wybitnym węchem. Dobrze ułożone, stają się doskonałymi tropowcami, które wytrwałością i skutecznością niewiele ustępują dobrze ułożonym posokowcom.
Gończy polski, jako typowy przedstawiciel ras pierwotnych jest psem o ogromnej niezależności charakteru, wymagający od przewodnika dużej konsekwencji w wychowaniu i szkoleniu. Odpowiednio prowadzony podczas wychowania jak i szkolenia staje się wspaniałym towarzyszem, zapatrzonym w swego pana, doskonale współżyjącym z otaczającym go światem, pozostając jednocześnie psem wyjątkowo nieufnym w stosunku do obcych.
Zaniedbywany przez właściciela, pozbawiony potrzebnej dawki ruchu i kontaktu z innymi ludźmi i zwierzętami staje się zbyt niezależny w swoich poczynaniach, co czasami prowadzi nawet do agresji.
Psy pojętne, bardzo łatwo i chętnie poddające się szkoleniu, ale nie lubiące przymusu, długo zapamiętujące doznaną „krzywdę”. Mają doskonale wyrobiony zmysł orientacji, co pozwala im na szybki i skuteczny powrót w miejsce z którego ruszyły w pościg za uchodzącym zwierzem.
Dzięki silnemu poczuciu własności terenu, gończe polskie są doskonałymi psami stróżującymi.

© Gończak